Zarządzanie w pedagogice, kulturze i sztuce Mirosława K. Szpakowskiego i Piotra A. Szymańskiego to książka w pełni predysponowana do tego, aby stać się naukowym drogowskazem dla uczniów, studentów oraz nauczycieli zainteresowanych rolą kultury i sztuki w zarządzaniu organizacjami. W swojej podręcznej bibliotece powinni mieć ją również menedżerowie kultury, przedsiębiorcy i ambitni liderzy. Kreatywność w każdym względzie wiąże się bowiem z samokształceniem i pracą nad sobą, a niniejsza książka, w moim przekonaniu, jest bardzo praktycznym narzędziem, które temu służy. dr hab. Mieczysław Dudek, prof. CH Książka pt.: „Zarządzanie w pedagogice, kulturze i sztuce” Piotra Szymańskiego i Mirosława Szpakowskiego to z pewnością pozycja innowacyjna, z nowoczesnym (w pozytywnym znaczeniu) spojrzeniem na rozwijające się zespoły stanowiące o współczesnej kulturze Kościoła katolickiego, a zwłaszcza na pracę ich kierownika – lidera, od którego tak wiele zależy. Działalność wszelkiego rodzaju amatorskich chórów, scholi i przykościelnych orkiestr wymaga przecież nie tylko zdolności muzycznych, ale też niezwykłej kreatywności i wiedzy, także tej z zakresu zarządzania. W tym kontekście niniejsza publikacja jest szczególnie potrzebna. Mając świadomość szybkich przemian zachodzących w społeczeństwie z pewnością wymagać będzie kolejnych aktualizacji, na które z niecierpliwością będziemy czekali. prof. dr hab. Monika Mielko-Remiszewska Warto podkreślić, że monografia posiada charakter interdyscyplinarny. Autorzy podjęli udaną próbę połączenia nauk o zarządzaniu organizacją z kulturą i sztuką, osadzonych wespół, w szeroko rozumianej pedagogice. Poprzez liczne korelacje zachodzące pomiędzy kluczowymi dyscyplinami, oddano ich wyjątkową i często niedocenianą rolę w rozwoju współczesnego społeczeństwa informacji i wiedzy. Ekonomia nie abstrahuje od ewolucji ludzkości, a ta oparta jest o sztukę, która bezsprzecznie determinuje postęp. Gdzie odnaleźć, w tym gąszczu procesów, optymalną pedagogikę? Co z tym wszystkim wspólnego ma religia? Jak i na ile, sztuka kształtuje człowieka i oddziałuje na współczesne organizacje? Autorzy niniejszej monografii dociekają odpowiedzi na podobne pytania. Czy skutecznie? Warto przekonać się o tym pedagogom, studentom oraz animatorom i menedżerom kultury i sztuki, do których przede wszystkim dedykowane jest powyższe dzieło. dr hab. Barbara Olbrych, prof. AHNS Podsumowując analizę prezentowanej publikacji dra M.K. Szpakowskiego i P.A. Szymańskiego, trzeba stwierdzić, że posiada ona różnorodne walory: przede wszystkim nie jest sztampową prezentacją zagadnień zawartych w tytule opracowania; stanowi oryginalne ujęcie problematyki zarządzania w perspektywie filozoficznej, kulturowej z elementami teologicznymi, zwłaszcza pedagogicznymi; jest swoistą wizją problematyki zarządzania, która zawsze ma wymiar antropologiczny, bowiem organizację tworzy człowiek, twórca cywilizacji, szczególnie kultury, która z kolei tworzy człowieka i wzbudza jego zdolności kreatywne, a człowiek jest źródłem zmian i rozwoju; stanowi ważny przyczynek do badań nad współczesną kulturą chrześcijańską, szczególnie słabo rozpoznaną kulturą muzyczną; ukazuje myśli i fakty – myśli w poszukiwaniu mechanizmów przemian w świecie człowieka, społeczeństwa, kultury otwartej na Transcendencję, fakty ujawnione w oryginalnych badaniach pedagogicznych i nad chrześcijańską kulturą muzyczną; jest materiałem poznawczym i jednocześnie intuicyjnym, godny przemyślenia, dyskusji i oczekiwania na nowe propozycje. ks. dr hab. Adam Maj COr Recenzowana monografia ma charakter interdyscyplinarny łącząc teoretyczne rozważania z przedstawieniem badań własnych autorów oraz podejściem praktycznym. Nie stanowi kompletnego studium nad zarządzaniem w przestrzeni kultury, sztuki czy pedagogiki, jednak autorzy odważnie poszukują w niej nowych metodologicznych ścieżek dyskusji o zarządzaniu, organizowaniu, tworzeniu i odbieraniu kultury chrześcijańskiej. Recenzowana książka z pewnością zyska uznanie szerokiego kręgu odbiorców. Jest kierowana do środowisk akademickich, uczniów i nauczycieli zainteresowanych zarządzaniem w kontekście kultury i sztuki. Może być wykorzystywana w procesie kształcenia przyszłych przedsiębiorców, liderów i menedżerów kultury. dr hab. Rafał Majzner, prof. ATH

Urodziłam się pomiędzy pokojem a wojną- wywróciła ona cały świat, z którego się wywodzę, do góry nogami...

Zamysłem autorki jest przedstawienie pań Zamoyskich, jako małżonek ordynatów, matek i przede wszystkim kobiet swoich czasów. Forma gawędy ma przybliżyć czytelnikowi postacie pań Zamoyskich, bez natłoku dat. Każda z bohaterek niniejszego opracowania była wyjątkowa i niepowtarzalna, miała swój charakter (czasem charakterek) i osobowość. Wszystkie miały swoje wady i zalety, ale przede wszystkim były kobietami z krwi i kości, pełnymi uczuć. Niektóre z nich były doskonałymi zarządczyniami majątku Zamoyskich, inne po prostu pełniły rolę żony przy mężu. Wszystkie panie Zamoyskie zapisały piękną kartę w dziejach zarówno Padwy Północy jak i całej ordynacji. [...] Żony ordynatów, „Panów na Zamościu i Ordynacji”, należą do pocztu mało znanych postaci w historii. Rozpoznawalność i utrwaloną obecność u boku Panów Zamoyskich zyskały może jedynie żony Jana Zamoyskiego (1542-1605). Działo się tak dlatego, że jego los ułożył się w scenariusz życia bohatera idealnego. Taką kreację podtrzymywała i podtrzymuje do dzisiaj ogromna literatura, wszelkich gatunków opisująca samego bohatera, jak i jego epokę, dokonania w sferze polityki i wojny, reform i ekspansji, czy też kreująca mit herosa i człowieka wyjątkowego. Nikt nie zna, tak naprawdę nawet w przybliżeniu, losów żon innych Zamoyskich, stąd książka Pani Agnieszki Lidii Płatek wpisuje się znakomicie w najmniej znaną i opisywaną historię rodu Zamoyskich. Stanowi pierwszą próbę opisania nie tylko Pań Zamoyskich, jako małżonek, matek, ale nade wszystko jako kobiet swoich czasów. Ukazuje je również na tle wydarzeń, zarówno tych znanych z przeszłości, jak i zdarzeń, które z reguły umykają badaczom. Ukazana wyjątkowość i niepowtarzalna osobowość wielu z bohaterek, z ich słabościami, a zarazem ambicjami, stanowi pierwsze tego typu przedstawienie Pań Zamoyskich […]/azymut.pl/